Mijn hoofd loopt vaak over van de ideeën, ik laat me graag voeden door de werkelijkheid om me heen. Alles wat ik zie, lees en hoor kan me stof geven voor een boek, dat meestal met één simpel idee begint, bijvoorbeeld: vrouw ontsnapt aan gezin, of: vrouw ontspoort na bevalling, of: vrouw test mannen. Als ik aan het schrijven sla, laat ik mijn fantasie de rest van het werk doen. Ik verzin personages, geef ze een leven, laat ze praten en interacties hebben.

In de openingsscene zegt Victoria dat veel morele misdragingen, zoals je partner bedriegen of je bejaarde moeder nooit opzoeken, nooit worden berecht. Daarom vindt ze het gerechtvaardigd wraak te nemen op de mensen die ze test. Heb je zelf wel eens wraak genomen op iemand, als die persoon jou iets had misdaan?

Als iemand iets doet wat ik vervelend vind, probeer ik daar zo snel mogelijk overheen te stappen, ik zeg niet dat het me altijd lukt, maar in mijn ogen is het leven te kort en te mooi om lange tijd wraakgevoelens te koesteren. Als schrijver kan ik het soms heel goed gebruiken als iemand me iets “aandoet” – immers, dat wakkert iets in me aan (boosheid, opwinding, verbazing) – en die emoties leveren inspiratie tot schrijven op. Zo heb ik er toch nog wat aan, een soort tweedegraads wraak, zeg maar.  

Victoria is heel anders dan de hoofdpersonen in je vorige boeken. Ze heeft een hekel aan mannen en geniet niet van seks. Heb je hier bewust voor gekozen?

Zeker. Het moet voor mij ook spannend blijven, dat schrijven. Ik zit anderhalf jaar met zo’n hoofdpersoon opgescheept. Het lag teveel voor de hand dat Victoria mannen zou testen omdat ze er zelf zo’n plezier in had, dat leek me saai. Over vrouwen die van seks houden, heb ik al vaak geschreven. De boosheid en wraakzucht van Victoria en haar afkeer van intimiteit fascineerden mij mateloos.

De enige man over wie Victoria echt fantaseert is Jules, een robot. Een wezen dat niet kan kwetsen. Kun je je dit voorstellen?

Ze fantaseert ook over leeuwenverzorger Fintan, de vriend van haar moeder, maar dat brengt haar in een ernstig loyaliteitsconflict. Niemand wil gekwetst worden, het is pijnlijk en onaangenaam, dus ik kan me wel voorstellen dat Victoria op zoek is naar een partner die haar onmogelijk zou kunnen raken en die ze desgewenst kan uitschakelen.

Er zit veel humor in je boek. Had je ook veel lol tijdens het schrijven, of ben je tijdens het schrijfproces bloedserieus?

O, ik vrees dat ik degene ben die het hardst lacht om mijn geestigheden. Sommige grappen zijn zelfs aan de flauwe kant, maar daar kan ik zelf dan zo om grinniken dat ik ze er toch in laat staan. Natuurlijk heb ik lol, dat houdt me aan de gang, maar uiteindelijk ben ik bloedserieus over alles: elke zin, elk woord, elke wending wordt gewikt en gewogen. Ik herschrijf voortdurend.

In het boek draait het uiteindelijk om de relatie tussen Victoria en haar moeder. Is dat de reden dat je het boek hebt opgedragen aan je dochter?

Eigenlijk had het drie redenen: Olivia had net een vervelend ongeluk gehad waarbij ze zich bijzonder kranig had gehouden, ze verdiende het. Ten tweede gaat De mannentester inderdaad over een moeder/dochterverhouding, dus inhoudelijk gezien was het logisch. En tenslotte had ze tijdens het schrijven al een paar keer heel hard geroepen dat zij nu aan de beurt was. De ontsnapping heb ik opgedragen aan Ton, Godin van de jacht aan mijn moeder en mijn debuut, De gelukkige huisvrouw, heb ik opgedragen aan jou, ofwel: de lezer. Kortom, ik kwam er niet onderuit.

Je hebt in een interview gezegd dat je het gevoel hebt dat je het schrijven steeds beter in je vingers krijgt, dat je het vak steeds beter beheerst. Hoe heb je dat bewerkstelligd?

Door stug door te schrijven. Al doende leert men. En door meer te durven: langere zinnen, meer personages, meer verhaallijnen. Door bevlogen te blijven, te geloven in wat ik doe. Mijn enthousiasme over het verhaal moet de lezer besmetten, zodat hij of zij met me mee gaat tot het einde.   

We kunnen rustig stellen dat je het goed doet: de oplages van je boeken zijn enorm, er is een toneelstukbewerking en een verfilming op komst. Wat is het geheim van een bestsellerauteur?

Er is geen geheim. Blijkbaar versta ik de kunst om boeken te schrijven die een groot publiek aanspreken. Dat ik dat talent heb, stemt me dankbaar en blij. Als het schrijven klaar is, begint het andere deel van mijn werk: zorgen dat het publiek weet dat er weer een nieuwe Van Royen in de winkels ligt. Ook in dat opzicht ben ik zeer gedreven, zeg maar gerust: niet te stuiten.

De eerste druk van De mannentester bestaat uit 130.000 exemplaren. Hoe ervaar je dat? Legt dat een bepaalde druk op je?

Gelukkig werd de hoogte van de eerste oplage pas bepaald toen het boek al klaar was. Wat dat betreft was er voor mij geen druk, wel voor mijn uitgever, die moest de drukkosten betalen, haha! Ik vond die enorme eerste oplage geweldig, maar natuurlijk was het ook ontzettend spannend: zouden de lezers ervan genieten? Zouden ze er net zo enthousiast over zijn als ik? Dat blijft altijd afwachten, je bent zo goed als je laatste boek. 

In je vorige interview met Chicklit.nl zei je dat je jouw werk niet als chicklit zou definiëren en als het daar al onder valt, brutale chicklit. Hoe past De mannentester in dit plaatje?

Bij chicklit denk ik aan luchtige, speelse, romantische boeken. Dat is De mannentester niet. De hoofdpersoon, Victoria, heeft een heftig karakter en behoorlijk starre ideeën over de maatschappij en man/vrouwverhoudingen. Zoals gezegd, ze valt op een robot en daarnaast deelt ze bizarre straffen uit aan mannen (en vrouwen!) die in haar ogen niet deugen. Van mij mag iedereen het noemen wat hij/zij wil en voor alle duidelijkheid: ik heb niets tegen chicklit, maar laat de lezers wel gewaarschuwd zijn: Victoria is geen ideale schoondochter, geen girl next door, ze heeft een duistere kant, ze is een heftige chick. Daarnaast is ze een vrouw die worstelt zoals wij allemaal worstelen: met loyaliteit- en vertrouwenskwesties, met de liefde, met intimiteit.      

Ik durf het bijna niet te vragen, gezien de misverstanden rondom Judith Vissers blog, waarin ze zegt dat de basis van De mannentester veel lijkt op een idee van haar, maar heb je al een idee over je volgende roman? (Of houd je die nu angstvallig geheim?)

Ha ha ha, ik heb allerlei ideeën, maar die houd ik voor me omdat ik nog niet weet met welke ervan ik aan de gang zal gaan. Originele ideeën voor een plot bestaan overigens niet. Alles is al een keer geschreven en gedaan in welke vorm dan ook, in dat opzicht heb ik geen enkele illusie. Neem het plot boy meets girl en alle ellende die daaruit voortkomt. Daarop is een groot deel van alle boeken, films en liedjes gebaseerd. Het draait uiteindelijk om de uitwerking van een idee, die moet uniek zijn.

En what’s next? Je hebt al zoveel bereikt, waar droom je van?

Ik droom ervan dat De mannentester op alle luchthavens van de wereld ligt. Ik droom ervan dat een beroemde Amerikaanse regisseur De mannentester gaat verfilmen met Scarlett Johansson in de hoofdrol. Ik droom ervan dat miljoenen mensen van mijn werk genieten. Je begrijpt: ook als het gaat om dromen, sla ik ernstig door. Maar het fijnste is: als deze drie dromen toevallig net niet uitkomen, is het ook goed, want intussen ben ik goedgemutst bezig met mijn grootste passie: het schrijven van boeken en dat doe ik terwijl ik word gesteund door de liefste/leukste man van de wereld en dito kinderen.